| Yazar barış | |
|
Suskunluğum kederimden Yoksa çok iyi bilirim aşk’çayı En bilge hocalardan öğrendim bu dili Bir gün gecenin sessizliği geldi derse Ertesi gün yağmurda yalnızlığım Bir gün acılarım kurs verdi Öteki gün terk edilişim Herkes her şey bir şey öğretti de Diplomayı sensizlikten aldım İyi bir öğrenciydim Bir yığın ödev hazırladım Seni anlatan, sensizliği anlatan Her satırında beni ağlatan Hiç karalamadım Hiç nokta kullanmadım Hiçbir ödevim tam bitmedi Bulamadım çünkü Sana sevgimi anlatacak son cümleyi Yüklemlerimi yükledim yüreğime Her yüklemin eyleminde Sana koştum çünkü Yüklemler bendim, özneler sen Ne kadar cümle kurduysam O kadar uzaklaştın benden Binlerce cümle kurdum Hepsine nokta koydun Ben kurdum sen bozdun Bir Aralık sabahıydı sen yüreğimi araladığında Çok soğuktu Sen sıcacıktın Ellerini tuttum mevsimler değişti Mevsimlerce sevdim seni Kar en beyazdı Yağmur en ılık Ve bir yaz akşamı Gözlerinde anlamsız bir akşam karanlığı Gün sımsıcak Güneş şimdi batıyor Işıl ışıl doyamadığım saçların Yüzünde bir güz Yüzünde bir ayaz Titriyordum sana baktıkça Bitti diyordun Ne kolay söylüyordun Canımı söküp alıyordun Bana hiç sormuyordun Sen gidiyordun ya Ben ölüyordum Oysa yeni cümlelerim vardı Tam da dilimin ucundaydı Kalktın masadan Kalktın ve gittin Ardına bile bakmadın Oysa çayın bile bitmemişti Bir yudum çayda Bitirdin her şeyi Ortaköy’deyim çoğu zaman Sahilde Her zaman oturduğumuz banktayım Seni beklemekteyim ey sevgili Seni özlemekteyim Sanki hiç gitmemişsin gibi Ne çok anı birikmiş burada Hepsi denize dökülmüş Her dalga seni vuruyor sahile Her tekneden sen iniyorsun Garsona hep iki çay ısmarlıyorum Soğuyunca değiştiriyorum Geleceksin çünkü Geleceksin ve Çayına kaldığın yerden devam edeceksin Hiç gitmemişsin gibi Beni hiç öldürmemişsin gibi… Joomla! features:
Extensive Administration:
|