Yıldızları sevmiyor bu şehir. Her köşeye ışık konmuş inadına. Sevgiden de hoşlanmıyor. Hayat da hep şehirden yana…

Adını anmak ne güzel. Kutsal bir emaneti taşımak gibi. Ya ölesiye sevmek ya da ölümü sevmek uğrunda…

Sokaklar ne kadar sessiz bu saatlerde. Karanlığa mahkûm tüm kaldırımlar. Rahat uyu sevgilim. Rüzgârı aldım elime, geceyi süpürüyorum kaldırımlardan…

Dudaklarımdaki suskunluk gözlerimde çığlıktır benim. Ve sen kulakların çınlarcasına seyredersin gözlerimi…

Gidişine endeksliydi suskunluğum. Terk edişin asilce olsaydı eğer dağları yıkardı bu aşktaki haykırışım…

Düşen yaprakların peşinden koşuyorum. Sevgiye dair harfler taşıyor diye. Hepsini toplamaya

çalışıyorum. Seni seviyorum yazabileyim diye…

İki dudak sadece gülüşlerde sevinirler ayrıldıklarına…

Başıbozuk sevda mezarlığı. bir bitimsiz yol hazırlığı. soluyorum yavaş yavaş. çantamda sevda kızgınlığı…

Geride kalan bir öykünün yazarıdır. Gidene haykırılan feryatlar bu öykünün içinde bulunur. Gidense zaten öyküdür ve bu öyküde aşk önsözdür…

Şimdi güz yaprakları,   şimdi hüzün yağmurları bahçemde. Mevsim artık hazan ve tüm kalpler oyunbozan…

Bir yalan söyle hayata. İçinde umutların olsun. Ya da bir umudundan bahset. Yalan benliğini bulsun. Bir yalan diyorum. Yatsıda gerçek olsun…

Ne denir ki. Bir kalp taşırsın. İçinde benzetmelerin vardır. Kalp atışlarında ya da çarpıntılarında, çarpışmalardan, çakışmalardan korkarsın. Kocaman bir paranoyan vardır. İşte bu o derler. Korktuğu hep başına gelen adam. Ve artık besmele gibidir. “Biliyordum!”

Yoğun sevmelerin en ayaz gecesi bu. Sabahı günaydınlarla süslü. Benim günaydınlarım, sana günaydınlarım. Günaydın en büyük yangınım…

Sende uzaklarım var. Hasretine düştüğüm. Sende sevdalarım var. efsaneye dönüştüğüm. Sende bir acım var. gecelerce üzüldüğüm. Bir canım var sende. Gittiğinde öldüğüm…

Bugün bir yürekten düştüm. Acılar enkazdı ben altında kaldım. Doğruldum hemen ve kalp kırıklarımı alçıya aldım…

Edebiyat bildiğimden değil şiirselliğim. Katlettiğiniz sevdaların kanları da geceme dökülüyor kelimelerimle birlikte… hepsi bu…

Benim şiirlerim sevda değil ki. benim şiirlerim hayatın arka bahçesi. ya da o bahçeye umut eken kısa saçlı küçük çocuğun düşü…

depresif pesimistin günlüğünden notlar ve hazin bir hayat romanından anekdotlar…

yılları kaplumbağa sırtından indirdim. Her acımı kendim dindirdim. Gece karşılarken yeni günü. Sabahı gözlerimle yeşillendirdim…

ihtimallerin bittiği nokta. Yeni bir şey bekliyor ufukta. Ya beklersin ya koşarsın. Beklemek de caiz merak da…

rüyamda piyanisttim. Her tuş derdim olmuş. Birer birer dokundum tuşlara. Anladım ki en hayat en hüzünlü bestem olmuş…

Rüyamda bir savaş gördüm. Bütün kalpler şehitti. Bütün gözler şahitti. Ortalık aşk revan içindeydi…

hey aşk. sen nelere katilsin…

hayatımızdaki tüm gelişmeler yarını yakalamak kaygısıdır… fakat bir sonraki günü asla tanımıyorsunuzdur... hatta tanışmadan dün oluverir bugün...

bu hayat bana sadece 3 tane nokta hakkı tanımış. onu da ölürken son cümlemin sonunda kullanacağım...

Son bir şiir yazacağım, gecelere miras kalsın. Kafiye kullanmayacağım, kargaşamı anlatsın. Bir şiir, adı bende saklı kalsın...

sular durulmuyor ki ömrümde. var olan isyanım dingin denizlere özlemdir bugün.

gideceksen yağmurda git
gece gözyaşımla ıslanmasın
çıkarken güneşe not bırak
sabah pencereme doğmasın.

Beni kelimelere dost eden kadın

aynı gözlerle baktığımızda,

 belki şiirim olacaksın.

 şiirimin her dizesinde kendini bulacaksın.

 bir umuda vuracağım üç noktamı.

 sen son noktam olacaksın...

Maziye öyle anlar yükledim ki
En güzeli adını öğrendiğim andı
Rüyalara inanmaktı belki seni bilmek
Ve tabircilere saygı duymaktı
Elbette asıl olan sana âşık olmaktı...

derin izler taşır yalnızlığım
yalnızlığımın derinlerine taşırım izlerimi
ne yalnızlığımın izleri ne başka şey
yokluğun kadar ıslatmaz gözlerimi...

hüznüm gecenin mübareği…
sabahından önce sahuru var...
bir kaç dize sevgi atıştırıp yatarım...
aşk orucuna ne ezan ne iftar var…

ilkbaharda doğdum... sonbaharla aldatıyorum ömrümü...
bilirim ki ölümle de nikâhım kışın olacak...

çocukluğumuzda hayatımızın en önemli tesellisi biten bir oyunun ardından diğerinin başlama garantisiydi. büyüdük... oynadığımız oyunlarla birlikte... devam etti oyunlar cezaları artarak. en büyük risk ebe kalmaktı hayat boyu. defalarca sobelendik defalarca yandık. bu aralar saklambaç oynuyorum deli gibi. hep yuman benim. bakmadığım yer kalmadı. çıksana artık... çık ne olur... kurtsun!!!

veda ile seviştim geçen gece
karşı koyamadım boynumu büken güce
bundan sonra her gece
hüzün döküleceğim hece hece...

pusuya yatmış tüm şehir. açığımı bekliyor...
gece bütün köpekler nefesimi kokluyor...
hasret denen illet adımı sayıklıyor...
çığlık çığlık bu ses öfkemi tetikliyor...

şimdi kaybolan yılların hesabını sormaktayım
faili meçhul günler aylar seneler
bir babalığını görmedim ama
ey sevgili Noel sana da iyi seneler...

Bir bıraksam düşer yüreğim acıların tam ortasına. Ama parmaklarımın arasından sızıyor ömrüm, kaderimin yazgısına...

sen konuş dilsizliğimde...
sen konuş kelimesizliğimde...
boğulurken suskunluğumda...
sen konuş belirsizliğimde...

herkes bir alem şu alemde
bu alemi öldürdüm hep hayalimde
hissederken öfkenin nefesini ensemde
yaşamak da yakın bedenime ölümde...

sen sor soruları
ben cevapları saklarken
sen sorgula hayatı
ben vazgeçmişken

anlamsız bir sessizlik...
fırtına öncesi son rötuşlar gibi...
yok, hiçbir kalbe böyle densizlik...
ya cennettir mekânın ya cehennemin dibi...

hep kısa aşklar yaşadım

 güneş vedasına batardı

 her sabah yeniden sevdim

 mumu yatsıya kadardı

aşk; sevgiliye söyledikleriniz değil, söylemeye kelimelerin yetmediğini düşündüklerinizin bütünüdür...

ben bir yalanım, bir bebeğin dudağındaki
bazen rüzgârım, solan yaprak üzerindeki
gün oldu yağmur oldum, gün oldu güneş
bir tek damlaydım hep, o masum yüzündeki...

acı çekmeye gönüllü olmak, hüzünle oynaşmak benim anladığım yaşam sanatı. tuval önümde, fırça elimde. bir buruk aşk şarkısı geceden beri dilimde...

ben güneşe küstüğümde mevsim sonbahardı
sizin yağmurlarınız benim geceme yağardı
bir dalın kıyısında başlayan serçecik ömrüm
hazan duvarlarının ardında yaşardı...

kapadım gözlerimi açtığımda yok ol !

 şimdi gece... güneşle kaybol !

 ben yürek isterim ürkek olmayan

 yoksa cesaretin bugünü bekleme dün defol !

Bir sigara daha neyi değiştirir ki... Yürek sisinin renginden başka. Dil ve yürek farklı konuşurken, yeryüzünde asla yer yok aşka...

geçmişe dair notlardan ibaret şiirlerim
sanat kaygısız
ölçülü heceler ve belki biraz kafiye
her yükleminde yapayalnız ve ıssız...

bir sigara kadar zararın olsa da bana...
sonun da bir izmaritten ibaretsin kül tablasında...
sen ve senden kalan yalanların külleri
ben çok sigara yaktım sevda sofrasında...

anladım ağaçlar neden yeşil
neden yağmurlar yağar
anladım artık neden ağladığımı
ve anladım gözlerim neden yeşil

belki seni konu ediyorum geceye
sabah güneş doğsun diye
belki adının karşılığı güneşti lügatta
ayda öykünmedi mi her gece
onu güneş sayalım diye

seni bırakmak düşüncesi bile bir gün
durdurur deli kalbimin atışlarını
yaşamak için yapıştım yakana
uçurum kenarı papatyası gibi...

siyah yakışıyor bana
en az yalanların kadar
gece sıyrılıyorum siyahlardan
nasılsa her yalan yatsıya kadar...

geveze gecelerde avaz avaz suskunluğumu öldürürken tek bir yemin ettim şiirlerime... kafiyeleriniz kifayetsiz kalmayacak...

ya yitik bir gecenin sözlüğü,

 ya ulaşılmamış sevdanın günlüğü...

 sabah ayazında yazılır son mısra...

 imza İstanbul sürtüğü...

martıların neden göç etmediklerini biliyorsan eğer bir daha bana neden beni seviyorsun diye sorma. Bil ki, gözlerinden başka göçecek ülkem yok…

seni sevdiğim gün doğan bebekler bugün terk etmeyi öğrendi…

serin bir yağmur sonrası camdaki buğudur hüzün. güneşle kaybolur. bir sonraki yağmura kadar. ya da bir sonraki hüzne…

sustuğumda geceydi. karanlıkta yankılandı sessizliğim. gece uzundu, ben dilsizdim. sabahı bekledim seni konuşabilmek için... olmadı...

kimi zaman ağaçlara kimi zaman yüreklere kazınır. her yalan için bir mezar kazılır. virane de olsa, efsane de olsa her aşkın şiiri yirmi dokuz harfle yazılır...